Een getuigenis
Bron: Psychische energie - Eric Du Meunier
Via verschillende informatiebronnen had ik gehoord van ‘Taizé’: een klein Frans dorpje tussen Lyon en Dijon waar een broedergemeenschap, geleid door een zekere Frčre Roger, een concilie van en voor jongeren had georganiseerd. 40.000 jongeren uit alle hoeken van de wereld waren op de uitnodiging ingegaan. Sindsdien was Taizé uitgegroeid tot een wereldwijde ontmoetingsplaats waar jong-volwassenen maar ook wat meer in leeftijd gevorderde gelovigen uit alle continenten samenkwamen om te bidden en te mediteren in oecumenische diensten, te dialogeren in praat- en werkgroepen, te zingen, mee in te staan voor de dagdagelijkse organisatie of in volledige stilte aanwezig te zijn.
Tijdens het verblijf daar leerde ik veel over het leven, de natuur, de Bijbel en over het samen leven met op dat moment 20.000 medepelgrims uit alle windstreken, en ik ontdekte ook dat oecumene een zinvol antwoord kon zijn binnen de crisis van de kerk die op dat moment duidelijke vormen begon aan te nemen. Ik ervoer hoe deze broedergemeenschap gekant was tegen de verdeeldheid van de kerken in de wereld en dit als een schandaal voor de mensheid betitelde. Vooral dit laatste zou mij niet meer loslaten en verder bestuderen in zijn zoektocht naar waarheid.
Bij zijn thuiskomst was ik zo vol van psychische energie dat ik een uitlaatklep nodig had om dit kwijt te kunnen. Hieruit groeide de tekst- en dichtbundel: “En toch ...” waarin ik over de ervaring van Taizé schreef:
“Taizé
Ver weg.
Vreemd bij aankomst,
een stuk van jezelf bij vertrek.
Een heuvel op een heuvel,
een zakdoek groot.
Mens in harmonie met zichzelf, de anderen, de natuur, God.
Mensen uit alle hoeken van de wereld die naar elkaar kunnen luisteren.
Mensen die weten wat het betekent: begrijpen en begrepen worden, danken, samenzijn in echte en hechte vriendschap, alles delen en jezelf verliezen voor de anderen.
Stilte, een hoorbare stilte. Daar werd geluisterd naar de stilte.
Eenvoud, een hartverwarmende omhelzing. En vertrouwen in elkaar.
Een paradijs van melk en honing, in verbondenheid met God.
Je wil er niet meer weg.
Toch kom je thuis.
Een stuk van jezelf bij vertrek, vreemd bij aankomst.
Een stad in een stad.
Mensen overhoop met zichzelf, de anderen, de natuur, God.
Mensen die naast elkaar leven en tijd en geld als excuus zoeken om niet naar elkaar te moeten luisteren.
Mensen die zich niet begrepen voelen en niet begrijpen, niet kunnen danken of delen of zichzelf verliezen voor de anderen.
Lawaai, zenuwslopend lawaai overal waar men gedwongen naar moet luisteren, want echte stilte is hier vermoord.
De ene boven en beter dan de andere, een onpersoonlijke verplichte slappe handdruk uit beleefdheid en een beschaafd vervelend goeie-dagje met een ingebouwd afweermechanisme tot verder contact.
Documenten, telefoons, handtekeningen, bewijsschriften die een uitdrukking zijn van achterdocht en wantrouwen.
Een pré-fab-paradijs van heerlijk jezelf verliezen in een dodende eenzaamheid en verveling en jezelf wijsmaken dat je gelukkiger bent dan de anderen en dit alles in verbondenheid met het belangrijkste van je persoonlijkheid: je portefeuille.
Je wil er weg, weg uit dat onecht paradijs. Een paradijs waar je pas binnenkomt als je betaalt met je eigen authenticiteit.”
Na deze Taizé-ervaring zou ik nooit meer zijn wat ik tot dan toe was geweest. Er ontstond een soort gedrevenheid om de werkelijkheid te leren kennen zoals ze IS en dit zou hem elke dag van zijn verdere leven bepalen.
Een twintigtal jaren later heb ik de kans om frčre Roger op een van diens rondreizen door Europa te ontmoeten na een prachtige oecumenische dienst, hem de hand te schudden en hem te danken voor wat mocht worden geleerd.
Links & literatuur
Links
Boeken & On-line geschriften
