Lichtdrager

Home    Terug  -  Editoriaal  - Wandel Mee 

 Juni 2004

Nieuwsbrief Editie nr 17

Beste lezer,

De schooltijd zit er voor vele kinderen en studenten weer op. Voor velen ook kan de komkommertijd beginnen. De vakantie ruikt naar zon, zee, bergen, natuur, nieuwe ontmoetingen, avontuur, ontspanning. Maar ondertussen draait deze wereld wel verder in een op hol geslagen ritme.

Na al dat boekenleren van zovelen kunnen we misschien toch nog even stilstaan bij ons schoolsysteem, en meer bepaald over het vak geschiedenis.

De geschiedenis herhaalt zich, zo wordt gezegd. Maar is dat niet zo omdat wij geschiedenis nog steeds niet juist begrijpen?

Kunnen wij niet anders met geschiedenis en het vak omgaan?

Ik nodig u uit hier samen met mij bij stil te staan.

Het Regenboogpad

 

Editoriaal

Het onderwijssysteem

School lopen was voor mij zowat de saaiste, meest vervelende en totaal oninteressantste activiteit die ik verplicht was te volgen. Ik voelde mij een menselijke stofzuiger van lettertjes en cijfertjes. Wat ik wilde leren, m.n. leren leven, kwam nooit ter sprake. Creativiteit, spontaneïteit en humor werden verdrongen en wat er dan wél gegeven werd, was in geen enkel opzicht een weergave van wat ik als werkelijkheid ervoer. Zoals het vak geschiedenis bijvoorbeeld. Zo had ik het steeds een verschrikkelijke opdracht gevonden om voor het examen alle mogelijke datums van gebeurtenissen uit het hoofd te leren. Er was keer op keer een enorme intuïtieve weerstand omdat ik aanvoelde dat het niet van belang was om kinderen vol te stoppen met exacte gegevens. Die kunnen, indien nodig, opgezocht worden. Geschiedenis - zo voelde ik aan - heeft een boodschap te geven aan mensen; kan verklaren waarom de mensheid op de planeet vertoeft en kan aangeven dat de mens onderworpen is aan een psychisch of geestelijk evolutieproces en dat hij zich daaraan niet kan onttrekken, ook niet door zelfvernietiging. Geschiedenis legt continu getuigenis af van de aanwezigheid van dit soort evolutie.

Later ging ik naarstig grasduinen in de opgehoopte stapels van getuigenissen van figuren die de geschiedenis nalaat en die op zeer boeiende wijze een bijdrage hebben geleverd aan de planetaire groei in bewustzijn, gebruik makend van hun hoogste psychisch vermogen en dit meestal ondanks heel wat persoonlijke moeilijkheden en lijden.

Ik stelde vast dat de lijst groter is dan ik aanvankelijk had aangenomen. Ik keek met dankbaarheid terug naar hun verwezenlijkingen, wetende dat velen naast en achter hen zonder enige bekendheid en achter de schermen van het wereldtoneel een even groot aandeel hadden in het optillen van de planeet naar een hoger Plan in zijn cyclische spiraalsgewijze evolutie.

Ook in de muziekgeschiedenis vond ik heel wat voorbeelden van muzikanten, composities en componisten die doordrongen tot existentiële hoogten en de Ziel zelf van de luisteraar beroert en naar verdere evolutie voorstuwt: de Vurige muziek van Wagner's "Walküre", de hartoptillende klanken van de werken van Bach, de magistrale "Messaia" van Händel, de vernieuwende sfeerscheppingen van Nigel Kennedy en Andreas Vollenweider of de protestsongs van popzanger Sting en zovele anderen.

In de recente geschiedenis van de internationale politiek werd de kwaliteit van de spirituele evolutiekracht of psychische energie duidelijk weergeven door bv. Perez de Cuellar, Butros Butros Ghali, Koffi Annan, Mahatma Ghandi, Nehru, Michaël Gorbatsjov, Martin Luther King, Nelson Mandela, F. Roosevelt, J. Carter, Sadat, Y.Rabin, Desmond Tutu, e.a..

Andere wereld-'voorlopers' zoals ze soms worden genoemd zijn te vinden in de kunst zoals bvb. Danny Kay, René Descartes, Leonardo da Vinci, Michelangelo, Plato, William Shakespeare, R.Tagore, e.a.. De lijst is immens veel langer.

Binnen het veld van de wetenschap bieden zich opnieuw vele kandidaten aan zoals bvb. Charles Darwin, Thomas Edison, Albert Einstein, Henry Ford, Carl Gustav Jung, Rudolf Steiner, James Watt, e.a.

Dit is maar een kleine greep uit de grote groep van werelddienaren. Het zijn enkelen van de meest gekende figuren die bij zowat iedereen een bepaald beeld oproepen van hun verwezenlijkingen.

Dat vooral mannen hierin voortrekkers zouden zijn, zoals de namen schijnen aan te geven, was voor mij uiteraard een misvatting. Zoals iedereen wist ik dat dit enkel sociologische redenen heeft. Ik erkende vrij snel dat - naast eveneens een aantal grote vrouwenfiguren uit de geschiedenis - de vooruitgang van deze wereld door de eeuwen heen vooral door vrouwen tot stand is gekomen, maar vaak ongezien achter de schermen van het wereldtoneel.

Ik kende een groeiende waardering voor vrouwen omdat zij in zijn ervaring demonstreerden veel van het leven te begrijpen door hun dienende opstelling.

De wieg van deze wereld, zo las ik in een wijs boek, wordt door de vrouw geduwd. Het was voor mij niet te ontkennen dat vrouwen aangeboren uitdrukkers kunnen zijn van psychische energie. Vrouwen creëren leven, staan scheppend in het leven, lukken er in om bvb. van een prul iets moois te maken of ongezien groots dienend werk te verrichten. Vrouwen getuigen dagelijks van hun veelzijdige kwaliteiten, zij dragen heel dikwijls op zeer moedige wijze hun karmische moeilijkheden, zij geven de wereld kleur, klank, creativiteit, tederheid, liefde, aandacht, warmte en degelijkheid, een aantal Tatcheriaanse figuren niet meegerekend. De ontwikkelingen in derde wereldlanden bvb. worden vooral gedragen door vrouwen. De toekomst - zo wist ik - is aan de psychisch doordrenkte mens, maar zeker aan de psychisch scheppende vrouw.

Ik ondervond via literatuur dat geschiedenis jammer genoeg ook getuige is van alle mogelijke tegenwerkingen van scheppend bewustzijn. Elke voorloper die nieuwe ideeën ontwikkelt is het lot beschoren om door zijn omgeving te worden uitgelachen, met de vinger gewezen, gekleineerd en als het moet uitgeschakeld te worden. Ik vond voorbeelden die bol staan van dergelijke wanklanken in de symfonie van de menselijke pelgrimstocht en die dit illustreren zoals o.a. de christelijke periode van de Inquisitie, de vervolging van de Katharen, de heksenjachten, enz..

Sinds de film voor het grote publiek een medium is geworden herkende ik ook scenaristen en Tv-programmamakers die op unieke wijze geestelijke energie overbrengen op de bioscoopbezoeker, de videohuurder of de Tv-kijker. Het zes uren durende filmepos "Mahabarata", de films "Little Buddha", "Bij de beesten af", "Dry Heat", "Jonathan Livingstone Seagull", "Jesus Christ Superstar", "Daens", "Ghandi", "Ghost", "In the name of the Rose", "The Mission", "Dead Poets Society", "The Killing Fields", "One flew over Cuckoo's Nest", "Schindlers' List", zijn naast zovele andere prachtinitiatieven een weldaad voor de wereld omdat zij zo overtuigend psychische energie demonstreren en de kijker tot nadenken aanzetten en geschiedenis in een ruimer evolutiebeeld plaatsen.

Ik verdiepte mij in de jaren die volgden ook in de onwaarschijnlijk grote lijst van documentaires waaruit dit scheppend vermogen van de mens doorheen de geschiedenis blijkt zoals bvb. de documentaires over het "Tibetaanse Dodenboek",de documentaire "Visitar", documentaires over "de Verenigde Naties", "NDE of nabij-dood-ervaringen", "de piramiden van Egypte", "de Katharen van Montségur en de Graal", "Het geheim van Atlantis", enz.

Via de kennismaking met al deze prachtige bewustzijnsverruimende creaties ontdekte ik de noodzaak de Wet van wedergeboorte en de Wet van Oorzaak en Gevolg, na onderzoek, te accepteren als inherent aan gans de evolutie of geschiedenis, zowel van micro- als van macro-organismen. Bepaalde vormen van lijden blijven anders totaal onverklaarbaar en verkleinen het leven tot een misplaatste grap, waar de mens een toevalligheid is die willekeurig afhankelijk is van andere toevalligheden, de dood incluis. In dit beeld kan toch nog nauwelijks een plaatsje zijn voor dat wat de mens "God" noemt?

Ik begreep ook dat doorheen de geschiedenis heel wat denkbeelden door de mens waren vervormd tot soms het omgekeerde van hun oorspronkelijke bedoeling. Dit is zeker het geval voor de betekenis van het begrip "Hiërarchie". Onze samenleving is doordrongen van hiërarchieën: in het gezin, op bedrijven, in de kerk, in de scholen, in de politiek, in het leger, enz.

In deze hiërarchieën is het meestal de hogere die stelt wat de lagere in rang te doen heeft en dit in regels en wetten aangeeft. In hiërarchieën zoals ze bedoeld zijn is het de hogere in bewustzijn die de lagere in bewustzijn dient met het doel de andere op te tillen in psychische energie.

Macht is dan een geestelijke kracht die deze dienst kan realiseren. Hoe zou de wereld er uitzien indien diegenen die op machtsstoelen zitten zouden plaats maken voor diegenen die vanuit een hoger bewustzijn werkelijk krachtig zouden kunnen dienen? Jezus sterft nog elke dag aan het kruis overal in de wereld door het machtsmisbruik in al deze hiërarchieën.

Ik dacht hierbij spontaan aan het verhaal van een eenvoudige werkman die zijn brood verdient in de staalindustrie. Hij is een humoristisch man gebleven ondanks het afstompende werk van elke dag. Zijn zes kinderen, die hij met liefde opvoedt, krijgen van hem regelmatig op een simpel-filosofische manier een of ander inzicht mee ‘voor later’ als ze groter zullen zijn en in de zogenaamde ‘volwassen’ wereld zullen staan. Zo had hij het met hen o.a. wel eens over de scheefgetrokken hiërarchieën in onze samenleving en had daar met wat metaalafval uit de fabriek een kunstwerk over gemaakt. Het werk stelt een moeras voor en midden daarin staat een paal waar ijverige mannetjes en vrouwtjes krampachtig alles op alles zetten om helemaal bovenaan te geraken. Op de top van de paal zit de hoogste in rang. Uit zijn hoofd kwakkelt voortdurend slijmerige moerasblubber wat dan verder naar beneden glijdt over alle opklimmende mensjes tot het zich vermengt met het moeras zelf dat vol is van tot aan het hoofd weggezakte figuurtjes die nauwelijks boven de smurrie uitsteken. De bovenste aan de top begrijpt niet dat hij door zijn zelfgecreëerde vettige puddingsubstantie zélf beetje bij beetje naar beneden schuift terwijl een andere zijn plaats langzaam maar zeker inneemt en prompt eveneens, reeds bevuild voor hij boven is, dezelfde geleiachtige kwabber uit zijn hoofd voelt komen. Deze plastische voorstelling sprak zeer tot mijn verbeelding en gaf op humoristisch-dramatische wijze aan hoe zielig het zelfgeschapen lot is van vele machtstrevers.

Wat had ik geboeid en met open mond naar de leraren geschiedenis geluisterd wanneer zij mij deze waaier van schoonheid uit de geschiedenis hadden voorgeschoteld. Dan was dit vak het verhaal geworden over de bewustzijnevolutie van de mensheid met alle rijkdom en lessen die daarin vervat liggen. Gelukkig is er veel via autodidactisch werk hersteld.

 

Wandel Mee

Verder wens ik u een zeer leerrijke vakantie toe.

Het Regenboogpad

Naar boven ••>