Een existentiële verwondering
Een allesomvattende existentiële verwondering
Bron: Eric Du Meunier - psychische energie
Ik liep op een dag dwars door een open vlakte. De lucht was azuurblauw en prachtige witte wolken tekenden hun schoonheid met hun opbollende figuren. Ik was fysiek wandelend, maar mijn bewustzijn ervoer wat ik theoretisch al zo oneindig groots had gevonden. Ik besefte op dat wandelend moment onder de stralende zon dat de mensheid functioneert binnen het Kosmisch Stoffelijk Gebied en ik wist vanuit studie dat de Kosmos, het Universum, uit zeven Kosmische Gebieden bestaat. Deze gebieden zijn niveaus van bewustzijn. Het Kosmisch Stoffelijk Gebied is het laagste gebied van deze zeven. Dit gebied is op zich tevens verdeeld in zeven ondergebieden van bewustzijn. Zo is er het etherisch-fysieke, het astraal-emotionele, het lager mentale gebied waarvan Zielebewustzijn een factor is, het intuïtieve, het geestelijke en het monadische gebied. Daarenboven flitste het door mijn hoofd dat de mens verschillende inwijdingen op deze planeet doormaakt. Inwijdingen zijn bewustzijns-verruimingen die telkens leiden tot een hogere mate van beheersing over en bevrijding van bepaalde bewustzijnsgebieden en uiteindelijk van dit planetaire leven. Pas bij de vijfde inwijding, die van Monadisch bewustzijn of Meesterschap, is een toestand bereikt, waarbij de mens niet meer terug op aarde hoeft te incarneren. Alle lessen zijn dan geleerd en hij kan verder evolueren in een volgend Kosmisch Gebied, het Kosmisch Astrale, waarvan zelfs een Meester niet weet wat hem daar te wachten staat. Ik erkende op diezelfde fractie van tijd eveneens dat, bij Meesterschap of Monadisch bewustzijn, dit bewustzijn automatisch reageert op impulsen van hogere Kosmische Gebieden zoals het menselijk lichaam ook automatisch reageert op hogere impulsen die van de persoonlijkheid of van de Ziel uitgaan. Door deze gedachten kwam ik tot de ontstellende bevinding dat de zogenaamde vrije wil waar de mens zo prat op gaat wel in een heel ander licht komt te staan wanneer hij binnen dit oneindige kosmische avontuur wordt geplaatst. Ik kon enkel hardop pratend uiting geven aan mijn overrompelende vervoering. In wat voor een ongelooflijk avontuur is de mens gedompeld!
Hoe oneindig groots is de schepping! Hoe nietig is de mens ook binnen dit gigantische zich uitdeinende universum! Dergelijke inzichten leerden mij de waarde van eenvoud en nederigheid, waarin ik tot de dag van vandaag nog zoveel in bij te schaven heb, maar ook confronteerde het mij met het banale van elke vorm van irritatie. Bij dit laatste kwam bij mij een fantasietje bovendrijven: Ik stelde mij het enorme Universum voor en ergens heel ver in de diepte, op een onooglijk klein bolletje kwam een tekstballonnetje uit een niet meer waar te nemen ventje dat geïrriteerd naar een ander ventje uitriep: “Ziet ge dan niet dat ik hier bezig ben!” Dit inzicht nodigde mij uit steeds ‘licht in het zadel te zitten’ en in alles de nodige relativering en humor te bewaren. Ook dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Zorgen, angst en alle vormen van macht verdwijnen als sneeuw voor de zon wanneer zij in deze context worden geplaatst. Dit inzicht nodigt mij uit me over te geven aan de psychische stralen van het Leven zelf zoals het is. ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’ ruimde door dit beeld resoluut plaats voor het vertrouwen dat alles terecht komt en er prima voor het persoonlijkheidsleven wordt gezorgd, als de mens bereid is zich over te geven aan de spelregels die binnen dit Kosmisch Stoffelijk Gebied gelden. Dit houdt o.a. in dat ik, zoals ieder mens, op de wereld incarneer om de kwaliteit van de Liefde te ontwikkelen. Een Liefde die, zoals de zon, continu arbeidt en geeft, zonder iets te vragen. Een Liefde die tot Zelfvergetelheid leidt en zo de enige ware schat en rijkdom van het bestaan prijs geeft. Ik word via dit panoramisch denkbeeld gedreven naar de meest essentiële houding die van belang blijkt te zijn om volwaardig medewerker te kunnen zijn van de Hiërarchie. Zoals elke leerling-dienaar wordt mij gevraagd om mijn blik op één punt te richten, mijn verlangens te zuiveren, mij te geven aan het gewijde doel van wereldverlossing, mijn oor doof te houden voor al het aards rumoer, ondanks zware verliezen, toorn, verachting en leugenachtige tongen. Ik zal mij oefenen om bewust en doorleefd te glimlachen door alles heen.
“Que la vie est belle!”
“Que la vie est belle” is mijn lijfspreuk, ondanks de vele karmische mokerslagen en tegenwind in het persoonlijkheidsleven. De persoonlijkheid kan lijden terwijl de Ziel vol vreugde is.
De gelegenheid is waarachtig groot, want de energieën die nu in dit tijdsscharnier beschikbaar zijn geven een unieke combinatie die decennia lang niet meer zal plaatsvinden. Ik kan tientallen redenen noemen waarom het zo dankbaar is nu geïncarneerd te zijn en te mogen gebruik maken van de gelegenheid die zich voordoet. Dit geldt zowel voor het individu als voor groepen, naties en de mensheid als geheel. Via zijn eigen zoektocht heeft hij vele van deze redenen ontdekt.
Ik bestudeerde de immense informatie die in de vele geschriften van de Oude Wijsheid, samen met de inhoud van het boek “Cassiopeia ontsluierd: de kosmologie der Griekse mythen” door C. Visser. Ik stond opnieuw verbaasd over het gigantische avontuur waarvan de mensheid deel uit maakt en welke in lange periode niet-wederkerende mogelijkheden zich in deze tijd voordoen om deze planeet en de individuen die er tijdelijk op wonen op te tillen naar een hoger plan. Dit heeft vooral betrekking op de enorme stimulans om eenlijnigheid tot stand te kunnen brengen tussen de persoonlijkheid en de Ziel en tussen de mensheid en de Hiërarchie. Nooit in de mensengeschiedenis zijn er zoveel verschillende energieën voor de mens beschikbaar geweest als nu het geval is om deze eenlijnigheid te realiseren. Het vele lijden overal vraagt dringend om dit werk te voltrekken. De toepassing van psychische energie is hierbij van het grootste belang. Ik train me dan ook dagelijks om mij hierin te verfijnen en weet dat ik van heel ver gekomen ben, maar dat er ook nog een hele Weg te gaan is.
Wat ik met zekerheid weet, is dat er een moment zal komen in mijn leven dat ik continue drager zal zijn van psychische energie. Ik weet dat dan de nacht vol met sterren zal zijn, waarbij hij zich volop aan de sterrenhemel zal overgeven. Daarna zal ik me in een korte meditatie verbinden met het Hogere en na het lezen van een stukje geestelijke literatuur zal ik me te slapen leggen. De slaapkamer zal afwisselend gevuld zijn met de geur van amber, ceder, munt of eucalyptus. De volgende ochtend zal ik in de rozentuin een kleine wandeling maken terwijl ik de ochtendprana opsnuift in volle gewaarzijn.
Ik weet dat via de toepassing van psychische energie in de dagdagelijkse verplichtingen veel tot stand kan worden gebracht. Psychische energie kan bergen verzetten en het ogenschijnlijk onmogelijke mogelijk maken.
Men is zoals men denkt. Daarom moet het denken op vele plaatsen uit de banaliteit worden gehaald. Ik ben er van overtuigd dat het denken kan worden opgetild tot een ‘kunst’ waar vooral - naar het idee van Nicholas Roerich - wetenschap, religie en cultuur elkaar kunnen ontmoeten.
Dan wordt het leven de moeite waard geleefd te worden, ook al kunnen omstandigheden objectief gezien soms het tegendeel doen vermoeden.
Het is het geboorterecht van ieder mens om tevredenheid te vinden in en met zichzelf en met zijn omgeving. Hiervoor kan hij zich leren vereenzelvigen met de psychische energie die hij in wezen is en opgaan in het grotere geheel. De mens is van nature een alwetend, onsterfelijk, allesdoordringend, goddelijk en scheppend wezen. De mens is in staat om telkens opnieuw vanuit zijn eigen as te herrijzen en zich als psychische energie te demonstreren. Zo wordt Dienst de ware natuur van de mens op de voor zich ontvouwende bewustzijnsreis, waarbij alle hinderpalen moeten worden overwonnen. Zo kan hij een universele feniks worden die meewerkt aan de Vurige bevrijding van alle lijden.
