 |
Het overwinnen van de dood is niet afhankelijk van het elimineren van lichamelijke ziekten, maar van het tot stand brengen van die bewustzijnscontinuïteit, die van het stoffelijke levensgebied op het innerlijke subjectieve bestaan overgaat. Bron: Alice Bailey - Het naar buiten treden van de Geestelijke Hiërarchie par. 45 |
|
|
Wij zijn bereid te erkennen, dat als de levenscyclus van een mens is afgelopen en hij de lessen, die de ervaring van een bepaald leven hem moesten geven heeft geleerd, zijn stoffelijk lichaam en de innerlijke vorm-aspecten (die tesamen zijn persoonlijkheidsuitdrukking vormen) achteruit zal gaan; in de vorm zelf komen afbrekende werkingen tot actie en tenslotte zal de dood intreden, die tot gevolg heeft, dat het inwonende leven bevrijd wordt om een nieuwe en betere vorm te kunnen opbouwen... Dat wat voor het individu waar is, is ook waar voor de mensheid. Beschavingscycli, zoals die welke wij onze moderne beschaving noemen, zijn analoog aan een bepaalde, individuele, menselijke incarnatie met haar begin, haar groeiproces, haar nuttige volwassenheid, haar daaropvolgend verval en dan de dood of het verdwijnen van de vorm. Bron: Alice Bailey - Het naar buiten treden van de Geestelijke Hiërarchie par. 113 |
De dood en het leven
Je zou graag het geheim van de dood willen weten.
Maar hoe zul je dat vinden als je er niet naar zoekt
in het hart van het leven?
De uil, die met zijn nachtogen blind is voor de dag,
kan het mysterie van het licht niet ontsluieren.
Als je werkelijk de geest van de dood wilt aanschouwen,
Open dan je hart wijd voor het lichaam van het leven.
Want leven en dood zijn één,
Net zoals de rivier en de zee één zijn.
Kahlil Gibran
Volgens het punt van evolutie binnen de geïncarneerde staat, valt het de ziel gemakkelijk of moeilijk om zich van de aarde te onttrekken; maw: zielen met een geïntegreerde persoonlijkheid stijgen op naar het licht en hebben de taak zich voor volgende taken / incarnaties voor te bereiden. Zielen met een mindere geïntegreerde persoonlijkheid hebben een hogere astrale aanwezigheid op de aarde, en hebben de taak hieruit te komen, los te laten.
Om de zware emotionele banden te verwerken die velen van ons nog met de dode hebben, zoeken sommigen in contact te treden met deze zielen. Gegeven de opdracht die de zielen hebben om de banden met de aarde te verbreken, is het essentieel dat alles wat wij naar hen toe ondernemen 'dienstbaar' voor hen is. Hoe zwaar de persoonlijkheidspijnen van afgescheiden worden ook zijn, zij zouden niet het motief mogen worden van handelingen die de magnetische krachten verhogen die de overledene aan de aarde binden. De rituelen van afscheid nemen en 'begraven - crematie' zijn hierin zeer belangrijk. Zij helpen om de ziel 'los' te laten en de weg naar het licht te laten vinden en te volgen. (zie ook 'stervensbegeleiding')
In het geval dat een contact toch aangewezen is, wat zeker mogelijk is, zal er een zeer goed medium van hoge kwaliteit moeten ingeschakeld worden. Deze mediums zullen zich zelden lenen voor persoonlijke vragen, of een geldelijke overeenkomst willen. Resultaten van trancemediums zijn zoals in bovenstaand artikel beschreven nooit te betrouwen, en zijn uit de tijd. Tegenwoordig hebben velen 'bewuste channelings' en contacten met het zielenrijk. Ook zij zijn onderhevig aan de bovenvernoemde gevaren, maar kunnen geschoold worden tot goed mediumschap. Hierover zegt Alice Bailey het volgende - na de gevaren om de overblijvende 'astrale gedachtenvormen' als echt te aanzien te hebben beschreven:
Trancemediumschap zal verdrongen worden door dat mediumschap waarbij de man of vrouw helderziend of helderhorend is op het astraal gebied, die zich dan in vol waakbewustzijn en met waakzaam en actief stoffelijk brein als tussenpersoon zal kunnen aanbieden tussen mensen in een stoffelijk voertuig (en dientengevolge blind en doof op de ijlere gebieden) en diegenen, die van stoffelijke communicatie afgesneden zijn, omdat zij hun stoffelijk lichaam afgelegd hebben. Dit soort mediums kan met beide groepen in contact komen en hun waarde en nut als medium is dan niet te schatten, als zij oprecht zijn, onzelfzuchtig, rein, en hun leven aan dienst gewijd hebben. .... Zij moeten positief als ziel werken, en in bewust en intelligent bezit van het lagere mechanisme van hun lichaam blijven. Zij moeten weten welk centrum ze in dat lichaam gebruiken terwijl ze mediamiek werkzaam zijn, en zij moeten leren om, als zielen, de wereld van illusie te bekijken, waarin zij werk op zich genomen hebben. Laat hen vanuit hun hoge en reine positie duidelijk waarnemen, juist horen en dit juist doorgeven en op deze manier hun eeuw en hun generatie dienen, en het astrale gebied tot een bekend en vertrouwd werkterrein maken.... Bron: Alice Bailey: Het naar buiten treden van de geestelijke Hiërarchie blz. 18
Bron: Psychische energie - Eric Du Meunier
Terwijl hij daar in dat verre bloedhete Zuid-India verbleef, kreeg hij onverwacht nog een moeilijk te verwerken, maar uniek cadeau extra. Hij werd levensbedreigend ziek en op een bepaald moment maakte hij zeer bewust een nieuwe psychische openbaring mee, m.n. een nabij-dood-ervaring. Hij voelde zich in volle bewustzijn eerst fysiek, daarna emotioneel en kort daarop mentaal wegglijden uit het fysieke bestaansniveau. Tot op dat moment had hij hierop zeer angstig gereageerd maar toen hij merkte dat er blijkbaar geen weg meer terug was gaf hij zich in volle dankbaarheid en overgave over aan het proces dat zich aan het voltrekken was. In fracties van seconden schoot hij bliksemsnel naar een toestand waar enkel oeverloos wit licht waar te nemen was. Hij had een gevoel van gelukzaligheid. Maar wat later, hoelang of hoe kort kon hij niet registreren, daalde zijn bewustzijn terug in het lichaam en voelde hij opnieuw alle pijn van de ziekte die hem zo uitputte. Uit vele verhalen, boeken en documentaires over dit fenomeen blijkt dat er honderdduizenden mensen over heel de planeet verspreid deze ervaring als gevolg van een zware ziekte of een ongeval hebben meegemaakt. Deze gebeurtenis zou, zoals bij al deze mensen, zijn angst voor de dood volledig wegnemen, zou hem een veel ruimer zicht geven op het leven en hem totaal anders in het leven doen staan.
Lieve allemaal,
Het is een tijdje geleden dat ik nog iets van me liet horen. Dat heeft alles te maken met het verwerkingsproces rond het overlijden van mijn lieve kind.
De ene keer wil je alles van de daken schreeuwen, heb je zin om het uit te gillen, de andere keer sluit je je op en wil je liefst met niemand praten, wil je dat er niemand naar vraagt. Omdat je niet weet wat je moet antwoorden. Er komen zoveel emoties en gedachten tegelijk op je af, dat het even duurt voor je weer rustig wordt.
Op de begrafenis stond ik heel sterk. Ik heb die dag om extra kracht gevraagd en die ook gekregen. Ook was ik oneindig dankbaar en opgelucht dat er een einde was gekomen aan het immens lijden van mijn kind, en aan mijn eigen lijden, die vele maanden lang, toen ik heb moeten zien hoe dit schone blonde kind is afgetakeld, stapje voor stapje, tot er van dat mooie lichaam niet veel meer overschoot. Diegenen die bij haar zijn geweest in Zeist tussen overlijden en begrafenis, weten wat ik bedoel.
Achteraf bekeken denk ik dat ik ook voor een stuk verdoofd ben geweest door de schok die haar overlijden bij me heeft veroorzaakt; ik leefde in die dagen in een soort roes, een toestand van hoger bewustzijn dan anders, een slow-motion situatie, waarbij ik alles zeer, zeer intens en bewust beleefde.
Uiteraard blijft zoiets niet duren. Heel langzaam is toen tot me doorgedrongen wat er eigenlijk gebeurd is, maar in plaats van in diepe rouw te verzinken, ben ik gelukkig kunnen blijven bij wat ik op de begrafenis zei: ik meen dat ons Marleentje zielsgelukkig is, en het is mijn vaste overtuiging dat zij als ziel verderleeft. In dankbaarheid voor wat ze voor mij betekend had, probeerde ik de eerste weken weer vat te krijgen op mijn leven; mijn leven dat ik het laatste jaar voor een groot stuk in functie van haar had geleefd: niet te ver van huis, altijd bereikbaar, telefoon bij de hand, altijd bereid en paraat om bij één van de vele crisissen naar Holland te roetsjen… Er kwam ineens een zee van tijd en ruimte vrij en ik wist niet wat ermee gedaan. Ook overviel mij een ontzettende eenzaamheid, en ik had een gevoel of er was een gat in mijn buik geslagen.
Toen kwam haar verjaardag, 6 februari, een maand nadat ze was overleden. Met al onze kinderen, G., W. en zijn ouders zijn we bij elkaar geweest in een zaaltje op Linkeroever. Het was enerzijds goed elkaar weer te zien, te kunnen delen, vertellen, foto’s kijken, ervaringen uitwisselen, maar anderzijds was het heel moeilijk. En ik heb er een fameuze kater aan overgehouden. Ik heb me toen toch wel laten meetrekken in het verdriet van de anderen, en ben anders beginnen denken, heb even mijn ideeën en gevoelens rond dit sterven laten varen. Gelukkig heb ik goede therapeuten, healers, wijze mensen, en die hebben mij teruggebracht naar de essentie. Vandaag kan ik met heel mijn hart zeggen: het is goed. Het is allemaal goed geweest. En voor diegenen die wat vertrouwd zijn met de esoterische kennis: ik spreek nu niet meer over ‘ons Marleentje’, maar over die grote ziel die is overgegaan, die terug opgenomen is in het Licht, waar zij het werk van haar ziel gewoon voortzet.
Ik leef nu in volle respect voor haar zielewens, het doodzieke en loodzware lichaam te verlaten, om terug te keren naar Huis. Ik ben ook oneindig dankbaar dat zij mij als moeder in dit leven had gekozen, dat wij blijkbaar voor incarnatie afspraken hadden gemaakt met elkaar, om dit samen door te maken.
Als je dat allemaal weet, als je dan ook nog weet dat het experiment van deze twee zielen zeer geslaagd is te noemen – want het doel van deze ziel was niet de ziekte te overwinnen, wél van er zoveel mogelijk uit te leren voor latere experimenten en doelstellingen – wat kan je dan anders zijn dan dankbaar?
Ik weet dat er onder jullie nu zijn die misschien steigeren, maar dat geeft niet. Wat je niet aanspreekt, schuif dat maar gewoon opzij. Zonder oordeel.
Maar ik kan niet langer zwijgen. Het zou goed zijn mochten mensen het begrip “dood” uit hun woordenboek schrappen. Dood bestaat niet. Het leven gaat voort, altijd voort, in een eeuwig streven naar hoger bewustzijn. Deze ziel die mijn kind was in dit leven, heeft gekozen om terug naar de wereld van Licht te gaan, om zich op te laden, bij te leren, te oefenen en te trainen, om dan weer te keren, met meer kennis, meer inzicht, meer liefde, meer licht, en minder versluiering. Dat is mijn diepste overtuiging, en zo voel ik me niet verdrietig of in diepe rouw, zoals wel eens mensen van mij verwachten. Ik zit ook niet uren in fotoalbums te kijken, of ik rij niet naar het graf in Zeist. Velen in mijn familie begrijpen dat niet. Wat heb ik aan het graf te zoeken? Al wat daar nog is, zijn de resten van een stoffelijk omhulsel. Jezus zei: ‘zoek de levenden niet bij de doden.’ Hoe waar is dat voor mij! En foto’s: ik laat het verleden rusten. Zij is niet meer wat zij was hier op aarde. Ik leef nu met een beeld van een grote ziel, badend in het Licht, zich voedend met het Licht, omringd door anderen, in een wereld die voor ons nog vrij onbekend is, maar voor mij steeds meer reëel en ook toegankelijk wordt. In deze heeft mijn esoterische studie me geen windeieren gelegd. Op het moment dat ik het nodig heb, is het er voor mij: de kennis, het voelen, het contact,… ik kan er niet genoeg dankbaar voor zijn. Misschien is het wel een stuk van mijn eigen zieleprogramma dat ik aan de wereld laat zien dat een kind afstaan niet noodzakelijkerwijze het ergste is wat je kan overkomen, zoals zo vaak tegen me gezegd wordt. Het is een zeer aangrijpend, ingrijpend en intens gebeuren, jazeker, en vooral het felle van de strijd die aan het overlijden is voorafgegaan, de machteloosheid, die de hel is geweest voor mij. Maar eens je begint te beseffen , dat het werkelijk tot je doordringt dat elke ziel een programma voor zichzelf heeft uitgedokterd, en dat in volledige vrije wil en onder begeleiding en ondersteuning vanuit de eigen zielengroep heeft op zich genomen, begint de duisternis van het lijden zich te transformeren tot de vreugde van het Licht; en dat is wat met mij aan het gebeuren is. Ik noem het een wonder. En ik dank het aan die ziel die mijn kind wou zijn. Zij heeft me, negen jaar lang, op zoek laten gaan naar de grote vragen.
Met deze misschien wat gevleugelde, maar oprecht gemeende woorden, wil ik mijn schrijfsels rond ons Marleentje haar ziekte en overlijden beëindigen.
Ik wens jullie allen van harte heel veel liefde toe, en vrede in je hart.
Mieke
(nvdr: wie met Mieke wil van gedachten wisselen kan dit via haar eigen e-mail: miekedumeunier@tiscali.be )
Links & literatuur
Links
Stichting Merkawah - I.A.N.D.S.-Nederland; Bijna-doodervaring: Onderzoek-voorlichting-begeleiding-ontmoeting
Boeken
Blavatsky: Geheime Leer
AAB: De Dood, het grote avontuur.
Rudolf Steiner: Theosofie - Steiner beschrijft de geledingen van het lichaam, de ziel en de geest, en hoe deze op aarde en tijdens het leven tussen dood en nieuwe geboorte verbonden zijn met de menselijke ontwikkeling.
Rudolf Steiner: De Wetenschap van de geheimen der ziel
Rudolf Steiner: De weg tot inzicht in hogere werelden.
Tibetaans dodenboek
